Sebyeonggwan i Dongpirang w Tongyeong: ocalały budynek i uratowana wioska
Zwiedzając Sebyeonggwan i Dongpirang, można porównać dwie historie przetrwania w Tongyeong. Sebyeonggwan pozostał po zniknięciu większości zabudowań dowództwa, a Dongpirang zachowano poza trzema domami na szczycie po ruchu muralowym w 2007 roku.
Polski
Nazwa Tongyeong wywodzi się ze skróconej nazwy dowództwa marynarki Tongjeyeong. Gdy wiadomo, że nazwa miasta zaczęła się od dowództwa wojskowego, pejzaż Tongyeong ciągnący się aż po wzgórze za portem czyta się inaczej. Ta trasa wiąże w jedną całość Sebyeonggwan, miejsce, od którego wzięła się nazwa, oraz Dongpirang, wioskę na zboczu, która ożyła dzięki muralom w obliczu planów wyburzenia. Pozwala zobaczyć w jeden dzień obok siebie ciężar miasta wojskowego i żywotność jego uliczek.
Proponowana trasa
Sebyeonggwan i teren dowództwa → uliczki Dongpirang → Dongporu to propozycja redakcyjna służąca porównaniu historii, nie zweryfikowany plan marszu. Dongporu leży najwyżej w wiosce i jest opcjonalnym ostatnim punktem. Jeśli chodzenie po zboczu sprawia trudność, warto pominąć ten punkt lub zmniejszyć liczbę miejsc. Sam wybór Sebyeonggwan również nie gwarantuje dostępu bez stopni. Informacje o stopniu przy wejściu do Dongpirang oraz braku wypożyczalni wózków i przystosowanej windy nie określają dostępności całej trasy. Jeśli potrzebujesz wsparcia w poruszaniu się, sprawdź wcześniej wejścia, schody i obejścia na poszczególnych odcinkach. Odległości, czasy przejścia, nachylenie i dostępność obejść nie zostały zweryfikowane.
1. Sebyeonggwan: główny budynek dowództwa marynarki
Według portalu dziedzictwa narodowego Sebyeonggwan w Tongyeong to obiekt uznany za skarb narodowy 14 października 2002 roku, położony pod adresem 27 Sebyeong-ro (dzielnica Munhwa), miasto Tongyeong, prowincja Gyeongsangnam-do, pochodzący z początku XVII wieku. Cyfrowa usługa dziedzictwa narodowego podaje, że inskrypcja z wniesienia belki kalenicowej, odnaleziona podczas rozbiórki i remontu w 1963 roku, zapisuje, iż budowę rozpoczęto w styczniu roku eulsa (1605), a belkę kalenicową wniesiono 14 lipca tego roku. Budynek jest drewnianym, parterowym pawilonem o dziewięciu przęsłach z przodu i pięciu z boku, z dachem naczółkowym, i opisuje się go jako jeden z największych budynków w Korei obok Gyeonghoeru w pałacu Gyeongbokgung i Jinnamgwan w Yeosu. Dowództwo marynarki Tongjeyeong, do którego należał Sebyeonggwan, osiadło w Duryongpo (dzisiejsza dzielnica Munhwa w Tongyeong) w 1603 roku i przetrwało 292 lata, lecz w okresie japońskiej okupacji większość budynków poza Sebyeonggwan zniknęła. Dlatego szeroka drewniana podłoga i wielki dach przed oczami wydają się tym cenniejsze.
2. Wioska Dongpirang: od planu wyburzenia do wioski murali
Dongpirang to wioska u stóp wschodniego wzgórza Tongyeongseong, w której od dawna mieszkali ludzie pracujący wokół targu Tongyeong Jungang i portu Tongyeong. Miasto Tongyeong planowało zburzyć stare domy, odbudować Dongporu i urządzić park; w październiku 2007 roku organizacja obywatelska Pureun Tongyeong 21 zgromadziła chętnych do malowania z całego kraju i kierunek rozwoju wioski się zmienił. Według biuletynu Rady Gubernatorów Korei osiemnaście zespołów pokryło ściany, a gdy wieść się rozeszła, zburzono tylko trzy najwyżej położone domy potrzebne do odbudowy Dongporu, a resztę zachowano. Nazwę Dongpirang wyjaśnia się jako połączenie „wschodu” ze słowem z gwary Tongyeong oznaczającym klif lub stok.
3. Dongporu: Gangguan na końcu uliczki
Dongporu stoi w najwyższym punkcie wioski i z tego miejsca podobno widać jednym spojrzeniem Gangguan oraz morze przed Tongyeong. Biuletyn z 2018 roku podaje, że w wiosce jest ponad 130 murali, a ściany i bramy w wielu miejscach sąsiadują z domami, w których mieszkają ludzie. Ponieważ murale bywają malowane od nowa podczas odbywającego się co dwa lata festiwalu murali, lepiej czytać uliczki danego dnia na nowo, niż oczekiwać, że obrazy znane z książek czy zdjęć pozostały bez zmian.
Przed wyjazdem
Informacje o dostępności Koreańskiej Organizacji Turystycznej wskazują, że główne wejście do Dongpirang ma stopień i że nie ma wypożyczalni wózków inwalidzkich ani windy dla osób z niepełnosprawnościami. Ponieważ trasa prowadzi uliczkami na zboczu, zaplanuj wygodne obuwie i zapas czasu. Sebyeonggwan w rejestrze dziedzictwa znajduje się pod adresem 27 Sebyeong-ro w Tongyeong, a zarządcą jest miasto Tongyeong. Godziny zwiedzania, opłaty, festiwal murali i obecny wygląd uliczek mogą różnić się od stanu z czasu powstania źródeł, dlatego tuż przed wizytą potwierdź je w informacjach zarządcy, takiego jak miasto Tongyeong. W tym tekście nie podano odległości ani czasów przejścia, ponieważ nie znaleziono oficjalnego źródła, które by je potwierdzało.
Na zakończenie
Szeroka podłoga Sebyeonggwan i wąskie uliczki Dongpirang różnią się całkowicie skalą i charakterem, lecz oba są wynikiem czasu, który Tongyeong od dawna chroni. Jedno to budynek wzniesiony przez państwo, drugie to wioska ocalona przez mieszkańców. Po przejściu obu miejsc jedno po drugim można zacząć rozumieć, dlaczego nazwa Tongyeong jest używana do dziś.
Pytania przed wizytą
Czy zwiedzając Sebyeonggwan, oglądam całe dowództwo Tongjeyeong?
Sebyeonggwan był jednym z budynków dowództwa marynarki Tongjeyeong, nie całym kompleksem. Dowództwo obejmowało teren i wiele budynków, z których poza Sebyeonggwan większość zniknęła podczas japońskiej kolonizacji, dlatego warto rozróżnić zachowany budynek i zasięg dawnego kompleksu.
Czy wioskę Dongpirang zbudowano specjalnie dla murali?
Dongpirang już wcześniej zamieszkiwali ludzie pracujący przy targu i porcie; nie powstała jako nowa atrakcja muralowa. Po akcji malowania w 2007 roku wyburzono tylko trzy domy na szczycie potrzebne do odbudowy Dongporu, zachowując resztę, więc podczas spaceru należy szanować przestrzeń życia mieszkańców.
Czy w Dongpirang zobaczę murale znane ze starych zdjęć?
Nie ma gwarancji, że te same malowidła nadal istnieją. Źródło z 2018 roku opisuje przemalowywanie podczas festiwalu co dwa lata, więc podana liczba ponad 130 murali i stare zdjęcia nie stanowią aktualnego wykazu.